Эчтәлеккә күчү

Ориноко

2°19′05″ т. к. 63°21′42″ кб. о.HGЯO{{#coordinates:}}: нельзя иметь более одной первичной метки на странице
Wikipedia — ирекле энциклопедия проектыннан ([http://tt.wikipedia.org.ttcysuttlart1999.aylandirow.tmf.org.ru/wiki/Ориноко latin yazuında])
Ориноко
Рәсем
Кушыла: Атлантик океан[1]
Кушылдыгы Вентуари[d], Каура (река)[d], Карони[d][1], Мета[d], Гуавьяре[d], Апуре[d], Араука[d], Вичада[d], Capanaparo River[d], Tomo River[d], Cinaruco River[d], Atabapo[d], Río Parguaza[d], Aro River[d], Río Cuchivero[d], Cunucunuma River[d], Ocamo River[d], Manaviche River[d], Mavaca River[d], Padamo River[d], Río Suapure[d][1], Iyagüey River[d], Río Iguapo[d], Jenita River[d], Putaco River[d], Sipapo River[d], Río Ugueto[d], Yagua River[d], Río Villacoa[d][1], Río Polonia[d][1], Río Castillal[d][1], Río El Corozo[d][1], Río Culebra[d][1], Río El Limón[d][1], Río Pavón[d][1], Río Maniapure[d][1], Río Morrocoy[d][1], Río Tortuguita[d][1] һәм Río Matajey[d][1]
Су җыю бассейны бассейн Ориноко[d]
Объектның бассейны илләре Венесуэла һәм Колумбия[1]
Су чыгымы 30 000 м³/с
Бассейн мәйданы 989 000 км²
Дәүләт  Венесуэла
 Колумбия
Озынлык 2140 km
Маршрут картасы
Бассейн категориясе [d]
Карта
 Ориноко Викиҗыентыкта

һәм

Ориноко (исп. Río Orinoco) — Көньяк Америкадагы елга, нигездә Венесуэла аша ага һәм Атлантик океанга коя. Озынлыгы 2740 километр[2][3].

Таманук кабиләсе индеецлары телендә Ориноко — «зур елга»[4].

Ориноко ярларында борынгыдан ук бик күп петроглифлар калдырган кешеләр яшәгән.

Фаразланганча, Ориноко тамагы европалылар тарафыннан 1498 елда Христофор Колумб сәяхәте вакытында ачыла[5].

1886 елның 18 декабрендә Жан Шафанжон Ориноко чишмәсенең табылуы турында игълан итә. Чынлыкта европалылардан беренче булып чын чыганакны 1951 елда француз Жозеф Грелье таба[6].

Ориноко елгасы бассейны

Ориноконың озынлыгы 2740 км. Бассейнының мәйданы 948 000 км²[7] (Британия энциклопедиясе мәгълүматлары буенча), Зур Россия энциклопедиясе мәгълүматлары буенча — 1 100 000 км²[8].

Ангостура күпере — Ориноко аша беренче күпер

Ориноко Венесуэла һәм Угето елгалары кушылудан барлыкка килә, алар Гвиана яссы таулыгының көньяк-көнбатыш өлешендә, Бразилия чигендә Дельгадо-Чальбауд тавы янында башлана. Аннан елга киң дуга буйлап, башта көньяк-көнбатышка, аннары көнбатышка, аннары төньякка һәм төньяк-көнчыгышка ага. Атлантик океанга Тринидад утравы каршында коя, мәйданы 20 000 км² булган диңгез яры буйлап якынча 300 км га сузылган дельта хасил итә[9]. Монда Ориноко 36 тармакка һәм күпсанлы ермакларга бүленә. Төп тармаклар: Манамо (сулда), Макарео (суднолар йөри торган), Бока-Гранде (уңда һәм иң зурысы; киңлеге 15—20 км)[10].

Ташу вакытында елганың киңлеге 22 километрга, ә тирәнлеге 100 метрга җитә. Суднолар йөри. Елга суднолары Пуэрто-Аякучо шәһәренә, ә яңгырлар вакытында Гуавьяре елгасы тамагына кадәр барып җитә[11]. Ориноко системасындагы су юлларының гомуми озынлыгы 12 000 км чамасы[12]. Туфракны казып алу океан судноларына Атлантик океаннан агым уңаена 435 км өскә таба Сьюдад-Боливарга барып җитәргә мөмкинлек бирә. Дельта башында су чыгымы 29 000 м³/с.

Ориноко елгасының үзенчәлеге шунда, ул елгалар бифуркациясенең классик үрнәге булып тора. Ориноко тармагы буларак башланып, Амазонка кушылдыгы Риу-Неграга коя торган Касикьяре елгасы Ориноко белән Амазонка арасында табигый канал формалаштыра.

Венесуэла елгаларының күпчелеге — Ориноко кушылдыклары. Иң эре кушылдыклары: уңнан — Вентуари, Каура, Карони; сулдан — Гуавьяре, Мета, Апуре, Вичада[13]

1800 елда Александр фон Гумбольдт елганы тикшерә һәм алсу елга дельфиннарын билгели, флора һәм фаунаны тасвирлый[14].

Елга Амазонка дельфиннары һәм Ориноко крокодилы — крокодилларның иң сирәк төре, шулай ук дөньяда битуминозлы комнарның (авыр нефтьнең) иң зур запаслары белән билгеле.

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 OpenStreetMap — 2004.
  2. ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
  3. ↑ Orinoco River. Encyclopædia Britannica.
  4. ↑ Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.
  5. ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
  6. ↑ Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.
  7. ↑ Orinoco River. Encyclopædia Britannica.
  8. ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
  9. ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
  10. ↑ Ориноко // Латинская Америка : энциклопедический справочник : Т. 2 : К — Я / гл. ред. В. В. Вольский. — М. : Советская энциклопедия, 1982. — 656 с. — 50 000 экз.
  11. ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
  12. ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
  13. ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
  14. ↑ Helferich, Gerard. Humboldt's cosmos: Alexander von Humboldt and the Latin American journey that changed the way we see the world(ингл.). — New York: Gotham Books, 2004. — 358 p. — ISBN 1592400523. Архивировано 25 май 2022 года.
  • Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.