Ориноко
| Ориноко | |
|---|---|
| Кушыла: | Атлантик океан[1] |
| Кушылдыгы | Вентуари[d], Каура (река)[d], Карони[d][1], Мета[d], Гуавьяре[d], Апуре[d], Араука[d], Вичада[d], Capanaparo River[d], Tomo River[d], Cinaruco River[d], Atabapo[d], Río Parguaza[d], Aro River[d], Río Cuchivero[d], Cunucunuma River[d], Ocamo River[d], Manaviche River[d], Mavaca River[d], Padamo River[d], Río Suapure[d][1], Iyagüey River[d], Río Iguapo[d], Jenita River[d], Putaco River[d], Sipapo River[d], Río Ugueto[d], Yagua River[d], Río Villacoa[d][1], Río Polonia[d][1], Río Castillal[d][1], Río El Corozo[d][1], Río Culebra[d][1], Río El Limón[d][1], Río Pavón[d][1], Río Maniapure[d][1], Río Morrocoy[d][1], Río Tortuguita[d][1] һәм Río Matajey[d][1] |
| Су җыю бассейны | бассейн Ориноко[d] |
| Объектның бассейны илләре | Венесуэла һәм Колумбия[1] |
| Су чыгымы | 30 000 м³/с |
| Бассейн мәйданы | 989 000 км² |
| Дәүләт |
|
| Озынлык | 2140 km |
| Бассейн категориясе | [d] |
![]() | |
һәм
Ориноко (исп. Río Orinoco) — Көньяк Америкадагы елга, нигездә Венесуэла аша ага һәм Атлантик океанга коя. Озынлыгы 2740 километр[2][3].
Этимология
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]Таманук кабиләсе индеецлары телендә Ориноко — «зур елга»[4].
Тарих
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]Ориноко ярларында борынгыдан ук бик күп петроглифлар калдырган кешеләр яшәгән.
Фаразланганча, Ориноко тамагы европалылар тарафыннан 1498 елда Христофор Колумб сәяхәте вакытында ачыла[5].
1886 елның 18 декабрендә Жан Шафанжон Ориноко чишмәсенең табылуы турында игълан итә. Чынлыкта европалылардан беренче булып чын чыганакны 1951 елда француз Жозеф Грелье таба[6].
География
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]
Ориноконың озынлыгы 2740 км. Бассейнының мәйданы 948 000 км²[7] (Британия энциклопедиясе мәгълүматлары буенча), Зур Россия энциклопедиясе мәгълүматлары буенча — 1 100 000 км²[8].

Ориноко Венесуэла һәм Угето елгалары кушылудан барлыкка килә, алар Гвиана яссы таулыгының көньяк-көнбатыш өлешендә, Бразилия чигендә Дельгадо-Чальбауд тавы янында башлана. Аннан елга киң дуга буйлап, башта көньяк-көнбатышка, аннары көнбатышка, аннары төньякка һәм төньяк-көнчыгышка ага. Атлантик океанга Тринидад утравы каршында коя, мәйданы 20 000 км² булган диңгез яры буйлап якынча 300 км га сузылган дельта хасил итә[9]. Монда Ориноко 36 тармакка һәм күпсанлы ермакларга бүленә. Төп тармаклар: Манамо (сулда), Макарео (суднолар йөри торган), Бока-Гранде (уңда һәм иң зурысы; киңлеге 15—20 км)[10].
Ташу вакытында елганың киңлеге 22 километрга, ә тирәнлеге 100 метрга җитә. Суднолар йөри. Елга суднолары Пуэрто-Аякучо шәһәренә, ә яңгырлар вакытында Гуавьяре елгасы тамагына кадәр барып җитә[11]. Ориноко системасындагы су юлларының гомуми озынлыгы 12 000 км чамасы[12]. Туфракны казып алу океан судноларына Атлантик океаннан агым уңаена 435 км өскә таба Сьюдад-Боливарга барып җитәргә мөмкинлек бирә. Дельта башында су чыгымы 29 000 м³/с.
Ориноко елгасының үзенчәлеге шунда, ул елгалар бифуркациясенең классик үрнәге булып тора. Ориноко тармагы буларак башланып, Амазонка кушылдыгы Риу-Неграга коя торган Касикьяре елгасы Ориноко белән Амазонка арасында табигый канал формалаштыра.
Кушылдыклар
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]Венесуэла елгаларының күпчелеге — Ориноко кушылдыклары. Иң эре кушылдыклары: уңнан — Вентуари, Каура, Карони; сулдан — Гуавьяре, Мета, Апуре, Вичада[13]
Флора һәм фауна
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]1800 елда Александр фон Гумбольдт елганы тикшерә һәм алсу елга дельфиннарын билгели, флора һәм фаунаны тасвирлый[14].
Елга Амазонка дельфиннары һәм Ориноко крокодилы — крокодилларның иң сирәк төре, шулай ук дөньяда битуминозлы комнарның (авыр нефтьнең) иң зур запаслары белән билгеле.
Искәрмәләр
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 OpenStreetMap — 2004.
- ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
- ↑ Orinoco River. Encyclopædia Britannica.
- ↑ Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.
- ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
- ↑ Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.
- ↑ Orinoco River. Encyclopædia Britannica.
- ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
- ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
- ↑ Ориноко // Латинская Америка : энциклопедический справочник : Т. 2 : К — Я / гл. ред. В. В. Вольский. — М. : Советская энциклопедия, 1982. — 656 с. — 50 000 экз.
- ↑ Ориноко : [арх. 3 января 2023] // Океанариум — Оясио. — М. : Большая российская энциклопедия, 2014. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 24). — ISBN 978-5-85270-361-3.
- ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
- ↑ Ориноко // Словарь современных географических названий/ Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
- ↑ Helferich, Gerard. Humboldt's cosmos: Alexander von Humboldt and the Latin American journey that changed the way we see the world(ингл.). — New York: Gotham Books, 2004. — 358 p. — ISBN 1592400523. Архивировано 25 май 2022 года.
Әдәбият
[үзгәртү | вики-текстны үзгәртү]- Педро Сьеса де Леон. Хроника Перу. Часть первая..
- Карта реки Ориноко, в которую включены острова и притоки в дельте реки, 1732 год (ru). www.wdl.org. әлеге чыганактан 2021-03-26 архивланган. 2026-08-31 тикшерелгән.
- Ориноко // Брокгауз һәм Ефрон энциклопедик сүзлеге: 86 томда (82 том һәм 4 өстәмә). Санкт-Петербург: 1890—1907.
- Поспелов Е.М. Географические названия мира. Топонимический словарь / Под ред. Р. А. Агеевой. — М.: Астрель, АСТ, 2002. — 504 с. — ISBN 5-89216-029-7.
