Константин Симонов

Wikipedia — ирекле энциклопедия проектыннан
Моңа күчү: навигация, эзләү
Константин Симонов

Тулы исеме Кирилл Михаил улы Симонов
Һөнәре язучы, шагыйрь, җәмәгать эшлеклесе
Туу датасы 15 октябрь 1915(1915-10-15)
Туу җире Петроград, Русия Империясе
Ватандашлыгы Русия Империясе
Үлем датасы 28 август 1979(1979-08-28) (63 яшь)
Үлем җире Мәскәү, ССРБ
Бүләк һәм премияләре Социалистик Хезмәт каһарманы, Ленин ордены кавалеры һәм бүтән

Константин (Кирилл) Михаил улы Симонов (tat. lat. Konstantin Simonov, рус. Константи́н (Кири́лл) Миха́йлович Си́монов) (28 ноябрь, 1915, Петроград — 28 август, 1979, Мәскәү) — рус совет язучысы, шагыйрь, җәмәгать эшлеклесе. Социалистик Хезмәт Каһарманы, (1974). Ленин премиясе (1974) һәм алты тапкыр Сталин премиясе иясе (1942, 1943, 1946, 1947, 1949, 1950). ССРБ Язучылар Берлегенең генераль сәркатибе урынбасары.

Константин Симонов Муса Җәлилне аклаган, аның ватанпәрвәрлек эшчәнлеген исбатлаган, беренче тапкыр Моабит дәфтәрен бастырып чыгарган, бөек татар шагыйре - каһарманының әсәрләрен рус теленә тәрҗемә итүне оештырган. Муса Җәлил турында Симоновның мәкаләсе 1953 елда үзәк газетада бастырылганнан соң, шагыйрьнең батырлыгы бөтен дәүләткә билгеле була.

Тәрҗемәи хәл[үзгәртү]

Константин (Кирилл) Симонов 1915 елда Петроград шәһәрендә аксөяк гаиләсендә туган. Аның әнисе - кенәз-бикәсе Александра Оболенская, әтисе - хәрби хезмәткәр, генерал-майор Михаил Симонов, ул Беренче бөтендөнья сугышында һәлак булган, үги атасы (1919 елдан) - хәрби белгеч Иванишев.

Симонов фабрика-завод уку йортын, соңрак, 1938 елда, Мәскәүдә Горький исемендәге Әдәбият институтын тәмамлый.

Шул вакытта Симонов аристократик Кирилл исеме урынына Константин исемен ала.

1939 елда хәрби корреспондент буларак Халхин-Гол сугышында булган.

Бөек Ватан сугышында хәрби корреспондент булып эшләгән, күп әсәрләрне сугышка багышлаган. Аның мәшһүр "Жди меня" (Көт мине) шигыренә романс язылган.

«

Жди меня, и я вернусь.
Только очень жди,
Жди, когда наводят грусть
Желтые дожди,
Жди, когда снега метут,
Жди, когда жара,
Жди, когда других не ждут,
Позабыв вчера.
Жди, когда из дальних мест
Писем не придет,
Жди, когда уж надоест
Всем, кто вместе ждет.

Жди меня, и я вернусь,
Не желай добра
Всем, кто знает наизусть,
Что забыть пора.
Пусть поверят сын и мать
В то, что нет меня,
Пусть друзья устанут ждать,
Сядут у огня,
Выпьют горькое вино
На помин души...
Жди. И с ними заодно
Выпить не спеши.

Жди меня, и я вернусь,
Всем смертям назло.
Кто не ждал меня, тот пусть
Скажет: — Повезло.
Не понять, не ждавшим им,
Как среди огня
Ожиданием своим
Ты спасла меня.
Как я выжил, будем знать
Только мы с тобой,
— Просто ты умела ждать,
Как никто другой.

1941 ел

»

Иҗат[үзгәртү]

Симоновның шигърияте[үзгәртү]

Әсәрләре[үзгәртү]

  • «Товарищи по оружию» (роман, 1952; новая редакция — 1971),
  • «Живые и мертвые» (роман, 1959),
  • «Солдатами не рождаются» (1963—1964, роман; 2-я часть трилогии «Живые и мертвые»; в 1969 — кинофильм «Возмездие» режиссёр Александр Столпер),
  • «Последнее лето» (роман, 1971 3-я (заключительная) часть трилогии «Живые и мертвые»).
  • «Дым отечества» (1947, повесть)
  • «Южные повести» (1956—1961)
  • «Из записок Лопатина» (1965, цикл повестей; 1975 — одноимённый спектакль, премьера — Театр «Современник»)

Дәфтәрләре[үзгәртү]

  • Симонов К. М. Разные дни войны. Дневник писателя. — М.: Художественная литература, 1982. — Т. 1. — 479 с. — 300 000 экз.
  • Симонов К. М. Разные дни войны. Дневник писателя. — М.: Художественная литература, 1982. — Т. 2. — 688 с. — 300 000 экз.
  • «Глазами человека моего поколения. Размышления о И. В. Сталине» (1979, опубликовано в 1988)
  • «Япония. 46» (путевой дневник),
  • «Письма из Чехословакии» (сборник очерков),
  • «Славянская дружба» (сборник очерков),
  • «Югославская тетрадь» (сборник очерков),
  • «От Чёрного до Баренцева моря. Записки военного корреспондента» (сборник очерков).

Сылтамалар[үзгәртү]